Chemia na wesoło

W laboratorium Berzeliusa było otoczone mgłą tajemniczości. Pewien dziennikarz, chcąc sie dowiedzieć, co się w nim dzieje, rozpytywał służącą Berzeliusa, Anne.
– Co Twój pan robi w tym laboratorium przez cały dzień?
– Najpierw z samego rana przynoszę mu z szafy najrozmaitsze proszki, kryształy, płyny i inne chemikalia.
– Co on z tym robi?
– Zlewa do wielkiego naczynia.
– I co potem?
– Przelewa do naczynia mniejszego.
– No i?
– Potem wlewa to wszystko do kubła, a ja następnego dnia wylewam
to do zlewu.

W laboratorium profesora Hideki Shirakawy (jeden z trójki laureatów Nagrody Nobla z 2000 roku – za badania nad polimerami przewodzącymi prąd elektryczny) pracował student z Korei. Profesor Shirakawa zlecił mu syntezę pewnego polimeru. Student, słabo znający język japoński, popełnił mały błąd podczas syntezy polimeru i dodał 1000 razy więcej katalizatora, niż było podane w przepisie. W wyniku reakcji powstała substancja o metalicznym połysku, zamiast czarnej i bezkształtnej jak zwykle. Profesor Shirakawa zajął się tym produktem i… w 2000 roku za badania nad nim i pochodnymi dostał właśnie Nagrodę Nobla. Student z Korei prawdopodobnie nic nie dostał.

Chemik jest to osoba rozwijająca ogólną teorię z wzorów wyprowadzonych z niewielką dokładnością, z wątpliwych założeń opartych na podejrzanych tabelach wyników uzyskanych na podstawie niejednoznacznych eksperymentów przeprowadzonych za pomocą niedokładnej aparatury.